De Engelse King James Version verscheen in 1611 en de Nederlandse Statenvertaling in 1637. De verschillen tussen beide vertalingen zijn niet principieel van aard zijn. De vertalers hanteerden hetzelfde vertaalprincipe, namelijk om Gods Woord zo letterlijk mogelijk te vertalen. Ze waren ervan overtuigd dat de Bijbel van woord tot woord het geïnspireerde Woord van God is. Daarom wilden ze in hun vertaling niet alleen rechtdoen aan wat er in de oorspronkelijke tekst is geschreven, maar ook hoe dat is geschreven.

De tekst die ten grondslag ligt aan de King James Version en de Statenvertaling is wat het Oude Testament betreft de ‘masoretische tekst’, en voor het Nieuwe Testament de ‘textus receptus’. De Trinitarian Bible Society (TBS), noemt de King James Version op haar website “de meest accurate en betrouwbare vertaling in het Engels die voorhanden is.” Hetzelfde geldt voor de Statenvertaling in de Nederlandse situatie.